Architektura sieci sensorowych jest rozproszona i w uproszczonej formie została przedstawiona na rys 2.5.
Rysunek 2.5 Architektura sieci sensorowej.
Każdy z rozproszonych sensorów ma za zadanie zbierać informacje, a następnie przesyłać je do węzła nadrzędnego (ang. sink), który jest łącznikiem pomiędzy sensorami w polu pomiarowym a węzłem zarządzającym siecią – użytkownikiem końcowym. Dane są przesyłane wieloskokowo z sensorów do węzła nadrzędnego a później poprzez Internet bądź łączność satelitarną do węzła zarządzającego.
Sieć sensorowa składa się z bardzo dużej liczby węzłów, które są często niedostępne i pozostawione „bez opieki” przez co mają skłonność do uszkodzeń. Z tego powodu topologia sieci zmienia się bardzo często i zarządzanie nią jest zadaniem bardzo wymagającym. Sposobem na poradzenie sobie z tym problemem jest umieszczanie odpowiednio dużej liczby węzłów, stopniowa ich wymiana, a także stosowanie specjalnych protokołów rutingu odpowiadającym zadaniom i warunkom, w której pracuje sieć.
Bardzo ciekawą rzeczą jest sposób rozmieszczania węzłów sensorowych do określonych celów. Mogą one zostać np.:
rozrzucone nad określonym terenem z samolotu,
wystrzelone wraz z rakietą w atmosferę,
umiejscowione w całkowicie manualny sposób przez człowieka lub robota.
Copyright © 2008-2010 EPrace oraz autorzy prac.